گنجنما - اشعار شاعران ایرانی » سعدی » بوستان

سر آغاز : شبی زیت فکرت همی سوختم
حکایت : مرا در سپاهان یکی یار بود
حکایت تیرانداز اردبیلی : یکی آهنین پنجه در اردبیل
حکایت طبیب و کرد : شبی کردی از درد پهلو نخفت
حکایت : یکی روستایی سقط شد خرش
حکایت : شنیدم که دیناری از مفلسی
حکایت : فرو کوفت پیری پسر را به چوب
حکایت مرد درویش و همسایهٔ توانگر : بلند اختری نام او بختیار
حکایت : یکی مرد درویش در خاک کیش
حکایت کرکس با زغن : چنین گفت پیش زغن کرکسی
حکایت : چه خوش گفت شاگرد منسوج باف
مثل : شتر بچه با مادر خویش گفت:
گفتار اندر اخلاص و برکت آن و ریا و آفت آن : عبادت به اخلاص نیت نکوست
حکایت : شنیدم که نابالغی روزه داشت
حکایت : سیهکاری از نردبانی فتاد