گنجنما - اشعار شاعران ایرانی » رهی معیری » غزلها

سایه آرمیده : لاله داغدیده را مانم
نازک اندام : ز جام آینه گون پرتو شراب دمید
سودازده : آن که سودا زده چشم تو بوده است منم
پایان شب : رفت و نرفته نکهت گیسوی او هنوز
باران صبحگاهی : اشک سحر زداید از لوح دل سیاهی
عمر نرگس : آتشین خوی مرا پاس دل من نیست نیست
سراب آرزو : دل من ز تابناکی به شراب ناب ماند
از خود رمیده : چو گل ز دست تو جیب دریده ای دارم
ستاره خندان : بگوش همنفسان آتشین سرودم من
کوکب امید : ای صبح نودمیده! بناگوش کیستی؟
بی سرانجام : مرغ خونین ترانه را مانم
شعله سرکش : لاله دیدم روی زیبا توام آمد بیاد
مهتاب : ما نقد عافیت به می ناب داده ایم
لبخند صبحدم : گر شود آنروی روشن جلوه گر هنگام صبح
ناآشنا : ما را دلی بود که ز دنیای دیگر است
گریزان : چرا چو شادی از این انجمن گریزانی ؟
خنده برق : سزای چون تو گلی گر چه نیست خانه ما
مردم فریب : شب یار من تب است و غم سینه سوز هم
هوسناک : در چمن چون شاخ گل نازک تنی افتاده است
کوی می‌فروش : ما نظر از خرقه پوشان بسته ایم
خاک شیراز : چون شفق گر چه مرا باده ز خون جگر است
گیسوی شب : شب این سر گیسوی ندارد که تو داری
وفای شمع : مردم از درد و نمی آیی به بالینم هنوز
شب‌زنده‌دار : خاطر بی آرزو از رنج یار آسوده است