گنجنما - اشعار شاعران ایرانی » رهی معیری

نیروی اشک : عزم وداع کرد جوانی به روستای
نابینا و ستمگر : فقیر کوری با گیتی آفرین می گفت
دشمن و دوست : دیگران از صدمه اعدا همی نالند و من
شاخک شمعدانی : تو ای بی بها شاخک شمعدانی
ابنای روزگار : یاری از ناکسان امید مدار
موی سپید : رهی بگونه چون لاله برگ غره مباش
سرنوشت : اعرابئی به دجله کنار از قضای چرخ
پاداش نیکی : من نگویم ترک آیین مروت کن ولی
رازداری : خویشتن داری و خموشی را
همت مردانه : در دام حادثات ز کس یاوری مجوی
کالای بی بها : سراینده ای پیش داننده ای
راز خوشدلی : حادثات فلکی چون نه به دست من و توست
سخن پرداز : آن نواساز نو آیین چو شود نغمه سرای
پاس ادب : پاس ادب به حد کفایت نگاه دار
مایه رفعت : اگر ز هر خس و خاری فراکشی دامن
سایه اندوه : هر چه کمتر شود فروغ حیات