گنجنما - اشعار شاعران ایرانی » رهی معیری

تمنای عاشق : آن را که جفا جوست نمی باید خواست
بی خبری : مستان خرابات ز خود بی خبرند
آشیان سوز : ای جلوهٔ برق آشیان سوز تو را
آیینه صبح : داریم دلی صاف تراز سینه صبح
نوشین لب : گلبرگ یه نرمی چو بر و دوش تو نیست
افسونگر : یا عافیت از چشم فسونسازم ده
لعل ناب : خم گشت به لعلگون شراب آبستن
دیار شب : جانم به فغان چو مرغ شب می آید
خانه به دوش : چون ماه نو از حلقه به گوشان توایم
ناله بی اثر : ای ناله چه شد در دل او تاثیرت
مردم چشم : بی روی تو گشت لاله گون مردم چشم
شباهنگ : از آتش دل شمع طرب را مانم
جدایی : ای بی خبر از محنت روز افزونم
اندوه مادر : آسودگی از محن ندارد مادر
سوختگان : هر لاله آتشین دل سوخته ای است
بیدادگری : از ظلم حذر کن اگرت باید ملک
مسعود : مسعود که یافت عز و جاه از لاهور
آرزو : کاش امشبم آن شمع طرب می‌آمد
در ماتم صبحی : دردا که بهار عیش ما آخر شد