- شمارهٔ ۱ : ای بلبلِ روح مبتلا ماندهای
- شمارهٔ ۲ : ای روح! تویی به عقل موصوف آخر
- شمارهٔ ۳ : ای مرغ عجب! ستارگان چینهٔ تست
- شمارهٔ ۴ : گه در غم روزگار و گه در قهری
- شمارهٔ ۵ : ای جان! چو تو از عالم بیچون آیی
- شمارهٔ ۶ : ای روح! درین عالم غربت چونی
- شمارهٔ ۷ : ای باز خرد! مباش گمراه آخر
- شمارهٔ ۸ : ای جانِ شریف! ترک این دنیی گیر
- شمارهٔ ۹ : ای بلبل روح چند باشی مگسی
- شمارهٔ ۱۰ : بر جان و تنِ بیش بها میگریم
- شمارهٔ ۱۱ : با ما بنشین که هر دو همدم بودیم
- شمارهٔ ۱۲ : دل را که هزار باره در خون کشمش
- شمارهٔ ۱۳ : ای آن که به قدر برتر از افلاکی
- شمارهٔ ۱۴ : ای آن که در این ره صفتاندیش نهای
- شمارهٔ ۱۵ : چیزی که توئی زین تن مسکین تو نهای
- شمارهٔ ۱۶ : بندیش که بر زمین نهای آن که تویی
- شمارهٔ ۱۷ : ای وهم و خیال و حسِّ تو رهزن تو
- شمارهٔ ۱۸ : آن ذات که جسم و جوهرش اسم بود
- شمارهٔ ۱۹ : گر مرغِ دلت کارِ روش ساز کند
- شمارهٔ ۲۰ : ای بس که فلک در صف انجم گردد
- شمارهٔ ۲۱ : جانی که به نورِ حق ندارد امّید
- شمارهٔ ۲۲ : جانی که نهفت زنگ دنیی او را
- شمارهٔ ۲۳ : هر دیده که راه بینشانی نشناخت
- شمارهٔ ۲۴ : گر نفس تو بسملی شود تا دانی
- شمارهٔ ۲۵ : سِرّی که به تو رسد ز خود پنهان دار
- شمارهٔ ۲۶ : در هر دو جهان هر چه عجب داشتهای
- شمارهٔ ۲۷ : پنهان گهریست در پسِ پردهٔ راز
- شمارهٔ ۲۸ : از پردهٔ خود برون شدن عین خطاست
- شمارهٔ ۲۹ : هر چند که کارهای تو بسیاریست
- شمارهٔ ۳۰ : هر جان که ز حق حمایتی افتادهست
- شمارهٔ ۳۱ : آنجا که فروغ عالم جان بینی
- شمارهٔ ۳۲ : چون آینه پشت و رو شود یکسانت
- شمارهٔ ۳۳ : هر راز که هم پردهٔ جان تو شود
- شمارهٔ ۳۴ : تن از پی کارِ خویش سرگردان است
- شمارهٔ ۳۵ : کردم ورقِ وجودِّ تو با تو بیان
- شمارهٔ ۳۶ : هر سر که درین هر دو جهان داشتهاند
- شمارهٔ ۳۷ : گاه از غم اودست ز جان میشویی
- شمارهٔ ۳۸ : ای از تن منقلب گذر ناکرده
- شمارهٔ ۳۹ : خوش باش که دل تمام میباز رهد
- شمارهٔ ۴۰ : دانی تو که مرگ چیست از تن رستن
- شمارهٔ ۴۱ : مرگ است خلاص عالم فانی را
- شمارهٔ ۴۲ : یک یک نفست زمان تو خواهد بود
- شمارهٔ ۴۳ : چون اصلِ اصول هست در نقطهٔ جان
- شمارهٔ ۴۴ : تا مرغ دلم شیوهٔ دمساز شناخت