- شمارهٔ ۱ : میپنداری که جان توانی دیدن
- شمارهٔ ۲ : هرگه که تو طالب گهر خواهی بود
- شمارهٔ ۳ : آن نقطه که کیمیای دولت آن است
- شمارهٔ ۴ : قومی ز محال در جنون افتادند
- شمارهٔ ۵ : جانهاست در آن جهان بر انبار زده
- شمارهٔ ۶ : از ذرّه ز اندازهٔ ذرّات مپرس
- شمارهٔ ۷ : در عقل اصول شرع از جان بپذیر
- شمارهٔ ۸ : قسمی که ز چرخ پرده در داشتهای
- شمارهٔ ۹ : تا عالِمِ جهل خود نگردی به نخست
- شمارهٔ ۱۰ : نه در صفِ صاحبنظران خواهی مُرد
- شمارهٔ ۱۱ : هر چند ز ننگِ خود خبردار نهایم
- شمارهٔ ۱۲ : دردا که دلم واقف آن راز نشد
- شمارهٔ ۱۳ : هم عقل درین واقعه مضطر افتاد
- شمارهٔ ۱۴ : از معنی عشق اسم میبینم و بس
- شمارهٔ ۱۵ : جان گرچه درین بادیه بسیار شتافت
- شمارهٔ ۱۶ : دل در پی راز عشق، دلمرده بماند
- شمارهٔ ۱۷ : دل بر سرِ این راه خطرناک بسوخت
- شمارهٔ ۱۸ : دل خون شد و سررشتهٔ این راز نیافت
- شمارهٔ ۱۹ : این دل که بسوخت روز و شب در تک و تاز
- شمارهٔ ۲۰ : دل شیوهٔ عشق یک نفس باز نیافت
- شمارهٔ ۲۱ : رازی که دل من است سرگشتهٔ آن
- شمارهٔ ۲۲ : شد رنجِ دلم فَرِهْ چه تدبیر کنم
- شمارهٔ ۲۳ : دل والِه و عقل مست و جان حیران است
- شمارهٔ ۲۴ : دل او کاکح دیدار نداشت
- شمارهٔ ۲۵ : آن قوم که جامه لاجوردی کردند
- شمارهٔ ۲۶ : جان معنی لطف و قهر نتواند بود
- شمارهٔ ۲۷ : هم قصّهٔ یار میبنتوان گفتن
- شمارهٔ ۲۸ : نه هیچ کس از قالب دین مغز چشید
- شمارهٔ ۲۹ : این درد جگرسوز که در سینه مراست
- شمارهٔ ۳۰ : از دست بشد تن و توانم چه کنم
- شمارهٔ ۳۱ : در حیرانی بنده وآزاد هنوز
- شمارهٔ ۳۲ : تیری که ز شستِ حکمِ جانان گذرد
- شمارهٔ ۳۳ : گاه از شادی چو شمع میافروزم
- شمارهٔ ۳۴ : جانا! ز غم عشق تو فریاد مرا
- شمارهٔ ۳۵ : زلفت که از او نفع و ضرر در غیب است
- شمارهٔ ۳۶ : بیچاره دلم که راحت جان میجست
- شمارهٔ ۳۷ : هم شیوهٔ سودای تو نتوان دانست
- شمارهٔ ۳۸ : پای از تو فرو شد به گِلم میدانی
- شمارهٔ ۳۹ : آنها که درین درد مرا میبینند
- شمارهٔ ۴۰ : دل سِرّ تو در نو و کهن بازنیافت
- شمارهٔ ۴۱ : جز درد تو درمان دل ریشم نیست
- شمارهٔ ۴۲ : حالم ز من سوخته خرمن بمپرس
- شمارهٔ ۴۳ : هجرِ تو هلاکِ من بگوید با تو
- شمارهٔ ۴۴ : غم کشته و رنج دیده خواهم مردن
- شمارهٔ ۴۵ : چون کار ز دست رفت گفتار چه سود
- شمارهٔ ۴۶ : گر جان گویم عاشق آن دیدار است
- شمارهٔ ۴۷ : دل رفت و نگفت دلستانم که چه بود
- شمارهٔ ۴۸ : عمری دل این سوخته تن در خون داد
- شمارهٔ ۴۹ : جز جان، صفت جان، که تواند گفتن
- شمارهٔ ۵۰ : جانی که به رمز، قصّهٔ جانان گفت
- شمارهٔ ۵۱ : در فقر، دل و روی سیه باید داشت
- شمارهٔ ۵۲ : سرّی که دلِ دو کَوْن خون داند کرد