- شمارهٔ ۱ : دنیا که برای ره گذر باید داشت
- شمارهٔ ۲ : گر مرد رهی،رَخْت به دریا انداز
- شمارهٔ ۳ : چون مرگ در افکند به غرقاب ترا
- شمارهٔ ۴ : چون هرچه بود اندک و بسیار نبود
- شمارهٔ ۵ : دیدی تو که محنت زده و شاد بمرد
- شمارهٔ ۶ : عمری به هوس گذاشتی خیز و برو
- شمارهٔ ۷ : دانی تو که هر که زادناچار بمرد
- شمارهٔ ۸ : چون قاعدهٔ بقای ما عین فناست
- شمارهٔ ۹ : کارت همه چون که خوردن و خفتن بود
- شمارهٔ ۱۰ : تو بیخبری و تا خبر خواهد بود
- شمارهٔ ۱۱ : چون مردن تو چارهٔ یکبارگی است
- شمارهٔ ۱۲ : چون پنداری در بُنهٔ ما افتاد
- شمارهٔ ۱۳ : بر لوحِ دلت نقشِ دو عالم رقم است
- شمارهٔ ۱۴ : گر مرد رهی، حدیث عالم چه کنی
- شمارهٔ ۱۵ : ای دل صفت نفس بد اندیش مگیر
- شمارهٔ ۱۶ : چون بسیارست ضعف در ایمانت
- شمارهٔ ۱۷ : گفتی تو که مرگ چیست ای بینایی
- شمارهٔ ۱۸ : ای جان سبک روح! گران سنگی چیست
- شمارهٔ ۱۹ : در عالم محنت به طرب آمدهیی
- شمارهٔ ۲۰ : ای آنکه همیشه نفس خشنود کنی
- شمارهٔ ۲۱ : بر هر وجهی که بستهٔ اسبابی
- شمارهٔ ۲۲ : تا کی ز غم زیان وسودت آخر
- شمارهٔ ۲۳ : دردا که به درد ناگهان خواهی شد
- شمارهٔ ۲۴ : چون قاعدهٔ وجود پنداشتن است
- شمارهٔ ۲۵ : دل از طربِ زمانه برداشتنیست
- شمارهٔ ۲۶ : آن چیست مرا از غم و تیمار که نیست
- شمارهٔ ۲۷ : جانی است درین راه خطرناک شده
- شمارهٔ ۲۸ : از عمر، تمام بهره، برداشته گیر
- شمارهٔ ۲۹ : هر دیده که روی در معانی آورد
- شمارهٔ ۳۰ : عشاق که قصّهٔ دل افروز کنند
- شمارهٔ ۳۱ : هر روز ز دل بر سرِ آتش میباش
- شمارهٔ ۳۲ : تا چند درِ فتوح جان دربندی
- شمارهٔ ۳۳ : هم تن ز وجودِ جان فرو خواهد ماند
- شمارهٔ ۳۴ : گر دیدهوری جمله نکو باید دید
- شمارهٔ ۳۵ : گر عقل تو کامل است کم خور غم خویش