- شمارهٔ ۱ : دردا که دلم بوی دوایی نشنود
- شمارهٔ ۲ : گردل گویم به منتهایی نرسید
- شمارهٔ ۳ : هر چیز تو را همی جمالی دگر است
- شمارهٔ ۴ : این بادیهٔ تو را سری پیدا نه
- شمارهٔ ۵ : عشق تو که ذرّه ذرّه تابنده بدوست
- شمارهٔ ۶ : دردا که دلم سایهٔ اقبال ندید
- شمارهٔ ۷ : جانم چو ز کنهِ کار آگاه نبود
- شمارهٔ ۸ : تا خرقهٔ سروری ز سر بفکندیم
- شمارهٔ ۹ : چون دیده سپید شد نظر چند کنیم
- شمارهٔ ۱۰ : عمری به هوس نخل معانی بستم
- شمارهٔ ۱۱ : عمری بدویدم از سر بیخبری
- شمارهٔ ۱۲ : گر من فلکم به مرتبت ور ملخم
- شمارهٔ ۱۳ : از حادثهٔ آب و گلم هیچ آمد
- شمارهٔ ۱۴ : آن دل که سراسیمهٔ عالم بودی
- شمارهٔ ۱۵ : گر قصد فلک کنم به پیشان نرسم
- شمارهٔ ۱۶ : در حیرت و سودا چه توانم کردن
- شمارهٔ ۱۷ : زین پیش دلم بستهٔ پندار آمد
- شمارهٔ ۱۸ : آن سالکِ گرمرو که نامش جان است
- شمارهٔ ۱۹ : در آرزوی چشمهٔ حیوان مردم
- شمارهٔ ۲۰ : چندان که دل من به سفر بیش دَرَست
- شمارهٔ ۲۱ : گاهی به کمال برتر از خورشیدم
- شمارهٔ ۲۲ : ای دل غم جان محنت اندیش ببین
- شمارهٔ ۲۳ : که گفت ترا که راه اندوهش گیر
- شمارهٔ ۲۴ : دردا که دلم به هیچ درمان نرسید
- شمارهٔ ۲۵ : جانان آمد قصد دل و جانم کرد
- شمارهٔ ۲۶ : هر لحظه می یی به جان سرمست دهد
- شمارهٔ ۲۷ : ای دل! تو چو مردان به رهِ پرخطری
- شمارهٔ ۲۸ : هر چند که این حدیث جستی تو بسی
- شمارهٔ ۲۹ : جانی که به راه رهنمون دارد رای
- شمارهٔ ۳۰ : چون هر نفسی ز درد مهجورتری
- شمارهٔ ۳۱ : دل در ره او تصرّف خویش ندید
- شمارهٔ ۳۲ : در بادیهای که عقل را راهی نیست
- شمارهٔ ۳۳ : ای دل! دانی که او سزاوار تو نیست
- شمارهٔ ۳۴ : گر در همه عمر در سفر خواهی بود
- شمارهٔ ۳۵ : ای دل بندی بس استوارت افتاد
- شمارهٔ ۳۶ : هر روز به عالمی دگرگون برسی
- شمارهٔ ۳۷ : هر چند که اهل راز میباید گشت
- شمارهٔ ۳۸ : گاه از مویی مشوشت باید شد
- شمارهٔ ۳۹ : جانا زغمت بسوختی جان، ما را
- شمارهٔ ۴۰ : گر جان گویم برآمد و حیران شد
- شمارهٔ ۴۱ : اینجا که منم، پردهٔ پندار بسی است
- شمارهٔ ۴۲ : در عالم خوف روزگاری دارم
- شمارهٔ ۴۳ : گر شادی تو معتبرم میآید
- شمارهٔ ۴۴ : تا زلف تو چون کمند میبینم من
- شمارهٔ ۴۵ : ای گم شده از جای به صد جای پدید