- شمارهٔ ۱ : دوش آمد و برگشاد صد پردهٔ راز
- شمارهٔ ۲ : دوش آمد و گفت: روز و شب میجوشی
- شمارهٔ ۳ : دوش آمد و دل ازو کبابی میگشت
- شمارهٔ ۴ : دوش آمد و گفت: چندم آواز دهی
- شمارهٔ ۵ : دوش آمد و گفت: چند تنها باشی
- شمارهٔ ۶ : دوش آمد و گفت: «در درون ما را باش
- شمارهٔ ۷ : دوش آمد و گفت: خانهٔ ما آخر
- شمارهٔ ۸ : دوش آمد و گفت: ای شب و روزت غمِ من
- شمارهٔ ۹ : دوش آمد و گفت: گردِ تو حلقه کنیم
- شمارهٔ ۱۰ : دوش آمد و گفت: گِردِ اِعزاز مگرد
- شمارهٔ ۱۱ : دوش آمد و گفت: مرغِ دل عاجز نیست
- شمارهٔ ۱۲ : دوش آمد و گفت: بی یقین مینرسی
- شمارهٔ ۱۳ : دوش آمد و گفت: خویش را دشمن باش
- شمارهٔ ۱۴ : دوش آمد و گفت: «در بلا پیوستی
- شمارهٔ ۱۵ : دوش آمد و گفت: روز و شب غمناکی
- شمارهٔ ۱۶ : دوش آمد و گفت: در جنون میفکنیم
- شمارهٔ ۱۷ : دوش آمد و صبر از دلِ درویشم رفت
- شمارهٔ ۱۸ : دوش آمد و گفت: بی قراری شب و روز
- شمارهٔ ۱۹ : دوش آمد و گفت: اگر وفا خواهی کرد
- شمارهٔ ۲۰ : دوش آمد و گفت: کارِ ما خواهی کرد
- شمارهٔ ۲۱ : دوش آمدو ره بر دل و جانم در بست
- شمارهٔ ۲۲ : دوش آمد و گفت: حسن دنییست امشب
- شمارهٔ ۲۳ : آن بت که دلم عاشقِ جانبازش بود
- شمارهٔ ۲۴ : دوش از درِ دل درآمد آن بینایی
- شمارهٔ ۲۵ : دوش از سر لطفی بنشاندست مرا
- شمارهٔ ۲۶ : دوش از برِ خویش سرنگونم میتاخت
- شمارهٔ ۲۷ : دل دوش ز لعلِ همچو قندش میسوخت
- شمارهٔ ۲۸ : دی میشد و دل رها نمیکرد به کس
- شمارهٔ ۲۹ : دوش آمد و گفت: مردمِ دوراندیش
- شمارهٔ ۳۰ : دی گفت: کجا شدی،چنین میباید
- شمارهٔ ۳۱ : دوشش دیدم چو زلف خود در تابی
- شمارهٔ ۳۲ : امشب بَرِ ما مست که آورد ترا
- شمارهٔ ۳۳ : امشب ز پگاهی به خروش آمدهای
- شمارهٔ ۳۴ : دوش آمد و گفت: هیچ آزرمت نیست
- شمارهٔ ۳۵ : دوش آمد و گفت: ای وطن بگرفته
- شمارهٔ ۳۶ : دوش آمد و گفت: اگر چه کم میآیم
- شمارهٔ ۳۷ : دی گفت: چو تو صد به زیانی سوزم
- شمارهٔ ۳۸ : دی گفت: حجب ز پیش برنگرفتم