- شمارهٔ ۱ : چون روی تو در همه جهان روی کراست
- شمارهٔ ۲ : بی موی تونیست موی کس موئی راست
- شمارهٔ ۳ : تا روی ز زیرِ پرده بنمودی تو
- شمارهٔ ۴ : در کوی تو آفتاب منزل بگرفت
- شمارهٔ ۵ : ای واقعهٔ عشقِ تو کاری مشکل
- شمارهٔ ۶ : عشقت به هزار پادشاهی ارزد
- شمارهٔ ۷ : ای زلفِ تو صد دامِ ستم افکنده
- شمارهٔ ۸ : جانا غم عشقت دل و دینم نگذاشت
- شمارهٔ ۹ : زلف و رخِ تو که قصدِ جان دارندم
- شمارهٔ ۱۰ : ای روی چو آفتابِ تو پشت سیاه
- شمارهٔ ۱۱ : ای پیش تو سرو و ماه پیوسته رهی
- شمارهٔ ۱۲ : چون ماه، به قطع، آب روی تو نداشت
- شمارهٔ ۱۳ : گر پرده ز روی دلستان برگیری
- شمارهٔ ۱۴ : ای گم شده درحسنِ تو هر دیدهوری
- شمارهٔ ۱۵ : تا دیده بر آن عارضِ گلگون افتاد
- شمارهٔ ۱۶ : گر در همه عمر آرزوئیم بوَد
- شمارهٔ ۱۷ : ای تُرک! دلم غاشیه بر دوش تو شد
- شمارهٔ ۱۸ : تا حلقهٔ آن زلف مشوّش دیدم
- شمارهٔ ۱۹ : در جنب رخت چو ماه میننماید
- شمارهٔ ۲۰ : بی عشق تو زیستن دریغم آید
- شمارهٔ ۲۱ : ای حسن تو درحدّ کمال افتاده
- شمارهٔ ۲۲ : خورشید که چرخ در نکوئیش آورد
- شمارهٔ ۲۳ : ای نرگسِ صفرا زده سودائی تو
- شمارهٔ ۲۴ : لعلت که بلای دل و دین آید هم
- شمارهٔ ۲۵ : تا روی چو آفتاب جانان بفروخت
- شمارهٔ ۲۶ : گل را به چمن گونهٔ رخسار تو نیست
- شمارهٔ ۲۷ : عشق رخ تو که کیمیای خطرست
- شمارهٔ ۲۸ : گاهی ز سرِ زلفِ سیاهت ترسم
- شمارهٔ ۲۹ : کوثر که لبِ ترا ندیم افتادهست
- شمارهٔ ۳۰ : ماهی که ز رخ یک سرِ مویم ننمود
- شمارهٔ ۳۱ : آن ماه که سجده بُرد انجم او را
- شمارهٔ ۳۲ : بی لعلِ لبش شکرستان میچکنم
- شمارهٔ ۳۳ : بگشاده رخ و بسته قبا میآید
- شمارهٔ ۳۴ : آن روز که روی دلستان نتوان دید
- شمارهٔ ۳۵ : شرطِ رَهِ عشق چیست، درخون گشتن
- شمارهٔ ۳۶ : ای باد به سوی زلفِ آن یار بتاز
- شمارهٔ ۳۷ : دوش آمد و بنشست به صد زیبایی
- شمارهٔ ۳۸ : از بادهٔ عشق تو خماری دارم
- شمارهٔ ۳۹ : دل، خستهٔ چشم ناوک انداز مدار
- شمارهٔ ۴۰ : اول که به پیشِ خویشتن راهم داد
- شمارهٔ ۴۱ : زلف تو برفت از نظرم چه توان کرد
- شمارهٔ ۴۲ : دل دادم و ترکِ کفر ودینش کردم
- شمارهٔ ۴۳ : زلف تو که بود آرزوئی همه را
- شمارهٔ ۴۴ : دل در خم آن زلف چو زنجیر بماند
- شمارهٔ ۴۵ : جانا! ز همه جهان نشستم برتر
- شمارهٔ ۴۶ : تا در سر زلفت خم و چین افکندی
- شمارهٔ ۴۷ : زلف تو که چون مشک به هر سوی افتاد
- شمارهٔ ۴۸ : دل گفت: «رهِ زلف تو چون کوتاهی است»
- شمارهٔ ۴۹ : شب نیست که جان بی تو به لب مینرسد
- شمارهٔ ۵۰ : در زلف اگرچه جایگاهی سازی
- شمارهٔ ۵۱ : زان خط که به گردِ شکر آوردی تو
- شمارهٔ ۵۲ : بوئی که ز زلف مشکبوی تو رسد
- شمارهٔ ۵۳ : چون گشت دل من از سر زلف تو مست
- شمارهٔ ۵۴ : در عشق رخت چون رخ تو بیشم نیست
- شمارهٔ ۵۵ : گر لعل لب تو آب حیوانم داد
- شمارهٔ ۵۶ : هرکاو رخ تو بدید حیران ماند
- شمارهٔ ۵۷ : ای خاصیتِ لعل تو جان پروردن
- شمارهٔ ۵۸ : دل در سر زلف چون توحسن افروزی
- شمارهٔ ۵۹ : مشکین رسنت چو پردهٔ ماه شود
- شمارهٔ ۶۰ : چون چشمِ تو تیرِ غمزه محکم انداخت
- شمارهٔ ۶۱ : گفتی که اگر میطلبی تدبیری
- شمارهٔ ۶۲ : دل روی بدان زلفِ سرافراز آورد
- شمارهٔ ۶۳ : گه لعلِ تو از قند دلم خواهد تافت
- شمارهٔ ۶۴ : تا زلف ترا به خونِ دل، رای افتاد
- شمارهٔ ۶۵ : در زلفِ تو صد حلقهٔ دیگرگون است
- شمارهٔ ۶۶ : ای بیخبر از رنج و گرفتاری من
- شمارهٔ ۶۷ : گر کشته شوم کشته به نامِ تو شوم
- شمارهٔ ۶۸ : چون نیست ز عقل ذرّهای توفیرم
- شمارهٔ ۶۹ : تا زلفِ زره ورت به هم تافته شد
- شمارهٔ ۷۰ : تا در سرِ زلفت خم و تاب افکندی
- شمارهٔ ۷۱ : چون مشکِ خط تو سایه ور میافتد
- شمارهٔ ۷۲ : زلف تودگر ز دست نگذارم من
- شمارهٔ ۷۳ : ای پردهٔ دل پرده نوازت بوده
- شمارهٔ ۷۴ : بیچاره دلِ من که غمِ جانش نیست
- شمارهٔ ۷۵ : گر لعلِ لبِ تو دَرِّ شهوارم داد
- شمارهٔ ۷۶ : تا کی کمرِ عهد و وفا باید بست