- شمارهٔ ۱ : ما رندان را حلقه به گوش آمدهایم
- شمارهٔ ۲ : ما خرقهٔ رسم، از سرانداختهایم
- شمارهٔ ۳ : تا دل به غم عشق تو در خواهد بود
- شمارهٔ ۴ : زانگه که مرا عشق تودرکار آورد
- شمارهٔ ۵ : در عشق تو دین خویش نو خواهم کرد
- شمارهٔ ۶ : سودای توام بیدل و دین میخواهد
- شمارهٔ ۷ : آن رفت که گفتمی من از زهد سخن
- شمارهٔ ۸ : معشوقه نه سر،نه سروری میخواهد
- شمارهٔ ۹ : چون با سرو دستار نمیپردازم
- شمارهٔ ۱۰ : در عشق بزرگیم به خردی بدهم
- شمارهٔ ۱۱ : ترسابچهای که توبه بشکست مرا
- شمارهٔ ۱۲ : نه در سرِ من سَرِسری بینی تو
- شمارهٔ ۱۳ : تا در بُنهٔ خویش مقام است ترا
- شمارهٔ ۱۴ : تا چند ز زاهد ریائی آخر
- شمارهٔ ۱۵ : از بس که دلم بسوخت زین کاردرشت
- شمارهٔ ۱۶ : زین دَرد که جز غصهٔ جان میندهد
- شمارهٔ ۱۷ : گر زهد کنی سوز وگدازت ببرد
- شمارهٔ ۱۸ : خواهی که ز خود به رایگان باز رهی
- شمارهٔ ۱۹ : خون شد جگرم بیار جام ای ساقی
- شمارهٔ ۲۰ : از تفِّ دلم می به صباح ای ساقی
- شمارهٔ ۲۱ : شمع است و شراب و ماهتاب ای ساقی
- شمارهٔ ۲۲ : همچون من و تو علی الیقین ای ساقی
- شمارهٔ ۲۳ : دل گشت ز معصیت سیاه ای ساقی
- شمارهٔ ۲۴ : هم سبزهٔ سرمست برُست ای ساقی
- شمارهٔ ۲۵ : چون گل بشکفت در بهار ای ساقی
- شمارهٔ ۲۶ : تاکی شوم از زمانه پست ای ساقی
- شمارهٔ ۲۷ : سلطان، تو، به می دهندگی ای ساقی
- شمارهٔ ۲۸ : تا کی گوئی ز چار و هفت ای ساقی
- شمارهٔ ۲۹ : گل روی نمود از چمن ای ساقی
- شمارهٔ ۳۰ : پر کن شکمی به اشتها ای ساقی
- شمارهٔ ۳۱ : تا چند ازین بی خبران ای ساقی
- شمارهٔ ۳۲ : هرگز نه جهانِ کهنه نو خواهد شد
- شمارهٔ ۳۳ : برخاست دلم، چوباده در خم بنشست
- شمارهٔ ۳۴ : وقت است که در بر آشنائی بزنیم
- شمارهٔ ۳۵ : ترسم که چو پیش ازین کم از کم نرسیم
- شمارهٔ ۳۶ : ای هم نفسان فعل اجل میدانید
- شمارهٔ ۳۷ : خوش باش دلا که نیک وبد میبرسد
- شمارهٔ ۳۸ : بر چهرهٔ گل شبنم نوروز خوشست
- شمارهٔ ۳۹ : چون پرتو شمع بر شراب است امشب
- شمارهٔ ۴۰ : چون گل بشکفت ساعتی برخیزیم
- شمارهٔ ۴۱ : گر سبز خطی است، گوشهای خالی گیر
- شمارهٔ ۴۲ : بر آب روان و سبزه ای شمع طراز
- شمارهٔ ۴۳ : مهتاب به نور دامن شب بشکافت
- شمارهٔ ۴۴ : چون عهده نمیکند کسی فردا را
- شمارهٔ ۴۵ : ای دل چو درین راه خطرناک شوی
- شمارهٔ ۴۶ : بر روی گل از ابر گلاب است هنوز
- شمارهٔ ۴۷ : دل گرچه ز عمر پیش خوردی دارد
- شمارهٔ ۴۸ : روزی که بود روز هلاک من و تو
- شمارهٔ ۴۹ : ساقی به صبوحی می ناب اندر ده
- شمارهٔ ۵۰ : مائیم به عقل ناصواب افتاده
- شمارهٔ ۵۱ : خواهی که غم از دل تو یک دم بشود
- شمارهٔ ۵۲ : گل جلوه همی کند به بستان ای دوست
- شمارهٔ ۵۳ : بشکفت گل تازه به بستان ای دوست
- شمارهٔ ۵۴ : آن لحظه که از اجل گریزان گردیم
- شمارهٔ ۵۵ : جانا گل بین جامهٔ چاک آورده
- شمارهٔ ۵۶ : چون صبح دمید ودامن شب شد چاک
- شمارهٔ ۵۷ : صبح از پس کوه روی بنمود ای دوست
- شمارهٔ ۵۸ : هر روز برآنم که کنم شب توبه
- شمارهٔ ۵۹ : می خور که فلک بهر هلاک من و تو
- شمارهٔ ۶۰ : زان آتشِ تر که خیمه برکِشت زنند
- شمارهٔ ۶۱ : مهتاب افتاد در گلستان امشب
- شمارهٔ ۶۲ : مائیم به میخانه شده جمع امشب
- شمارهٔ ۶۳ : جانا! می ده که با دلی غمناکم
- شمارهٔ ۶۴ : زهرست غم این دل غمناک همه
- شمارهٔ ۶۵ : این نوحه که از چنگ کنون میآید
- شمارهٔ ۶۶ : مائیم و میی و مطربی مشکین خال
- شمارهٔ ۶۷ : برخیز که ماه میزند خیمه ز شب
- شمارهٔ ۶۸ : برخیز که کار ما چو زر خواهد شد
- شمارهٔ ۶۹ : یک دم به طرب بادهٔ خوش لَوْن دهید
- شمارهٔ ۷۰ : دل در غم همدمی بفرسود و نیافت
- شمارهٔ ۷۱ : تا چند درین مقام بیدادگران
- شمارهٔ ۷۲ : مخموران را پیالهٔ می در ده
- شمارهٔ ۷۳ : جانا! می خور که چون گل تازه شکفت
- شمارهٔ ۷۴ : چون جلوهٔ گل ز گلستان پیدا شد
- شمارهٔ ۷۵ : ای ترک قلندری شرابی در ده
- شمارهٔ ۷۶ : برخیز که گل کیسهٔ زر خواهد ریخت
- شمارهٔ ۷۷ : چندان که نگاه میکنم هر سوئی