- شمارهٔ ۱ : بگشای راز عشق و نهفته مدار عشق
- شمارهٔ ۲ : آسمان خیمه زد از بیرم و دیبای کبود
- شمارهٔ ۳ : جهان جای به تلخی است ، تهی بهر و پر دخت
- شمارهٔ ۴ : مردم چو با ستور موافق بود به فعل
- شمارهٔ ۵ : چون که یکی تاج و بَساک ملوک
- شمارهٔ ۶ : رودکی ، استاد شاعران جهان بود
- شمارهٔ ۷ : یکی جامه وین بادروزه ز قوت
- شمارهٔ ۸ : باد و گردم نکرد زشتی هیچ
- شمارهٔ ۹ : از راستی تو خشم وری دانم
- شمارهٔ ۱۰ : خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد
- شمارهٔ ۱۱ : مرا گفت بگیر این و بزی خرم و دلشاد
- شمارهٔ ۱۲ : افراز خانه ام ز پی بام و پوشش
- شمارهٔ ۱۳ : لاله به غَنجار ، سرخ کرده همه روی
- شمارهٔ ۱۴ : چندین حریر حُلّه که گسترد بر درخت
- شمارهٔ ۱۵ : هزار آوا همی بر گل سراید
- شمارهٔ ۱۶ : ز هول تاختن و کینه آختنش مرا
- شمارهٔ ۱۷ : بر آمد ابر پیریت از بن گوش
- شمارهٔ ۱۸ : سزد که دو رخ کاریز آب دیده کنی
- شمارهٔ ۱۹ : آنچه به پیمانه تو را داده اند
- شمارهٔ ۲۰ : کافور تو با لوس بود مشک تو با ناک
- شمارهٔ ۲۱ : آن جهان را بدین جهان مفروش
- شمارهٔ ۲۲ : ای دریغا که مورد زار مرا
- شمارهٔ ۲۳ : دل شاد دار و پند کسایی نگاه دار
- شمارهٔ ۲۴ : ای زدوده سایهٔ تو ز آینهٔ فرهنگ زنگ
- شمارهٔ ۲۵ : زواله اش چو شدی از کمان گروهه برون
- شمارهٔ ۲۶ : دل نرم کن به آتش و از بابزن مترس
- شمارهٔ ۲۷ : نادیده هیچ مشک و همه ساله مشکبوی
- شمارهٔ ۲۸ : چگونه سازم با او چگونه حرب کنم
- شمارهٔ ۲۹ : تنی درست و هم قوت بادروزه فرد
- شمارهٔ ۳۰ : تیز بودیم و کند گونه شدیم
- شمارهٔ ۳۱ : نسوز نامرده ، ای شگفتی کار
- شمارهٔ ۳۲ : عمر چگونه جهد از دست خلق
- شمارهٔ ۳۳ : هول تاختن و کینه آختنْش مرا
- شمارهٔ ۳۴ : کسی که سامهٔ جبار آسمان شکند
- شمارهٔ ۳۵ : چنان مگوی ، ولیکن چنان نمای به خلق
- شمارهٔ ۳۶ : این گنبد گردان که برآورد بدینسان
- شمارهٔ ۳۷ : آسمان آسیای گردان است
- شمارهٔ ۳۸ : خراس و آخر و خُنبه ببردند
- شمارهٔ ۳۹ : می تند گرد سرای و در تو غُنده کنون
- شمارهٔ ۴۰ : کوهسار خشینه را به بهار
- شمارهٔ ۴۱ : آراسته کردند به پروین دو شب من
- شمارهٔ ۴۲ : سزد که بگسلم از یار سیم دندان طمع
- شمارهٔ ۴۳ : نان سیاه و خوردی بی چَربو
- شمارهٔ ۴۴ : بیمارم از نهیب عقب رنجه
- شمارهٔ ۴۵ : فروز باسلیق مرا ترسا
- شمارهٔ ۴۶ : که نعمهای او چو چرخ روان
- شمارهٔ ۴۷ : درهٔ من شده ست از نعمت
- شمارهٔ ۴۸ : دو گوش سخت کن و بیهده سخن مشنو
- شمارهٔ ۴۹ : دلی را کز هوا جستن چو مرغ اندر هوا یابی
- شمارهٔ ۵۰ : ما را بدان لب تو نیاز است در جهان
- شمارهٔ ۵۱ : خواجه ، تُتماج باید و سر بریان
- شمارهٔ ۵۲ : از گواز و تَش و انگشته و بهمان و فلان
- شمارهٔ ۵۳ : هر چه کردی نیک و بد فردا به پیشت آورند
- شمارهٔ ۵۴ : نکنی طاعت و آنگه که کنی سست و ضعیف
- شمارهٔ ۵۵ : آنکه نداند همی سرود ز یاسین
- شمارهٔ ۵۶ : از عبیر و عنبر و از مشک و لاد و دار بوی