گنجنما - اشعار شاعران ایرانی » جامی » هفت اورنگ

بخش ۱ - آغاز سخن : بسم الله الرحمن الرحیم
بخش ۲ - مناجات : ای صفت خاص تو واجب به ذات!
بخش ۳ - در فضیلت سخن : پیشترین نغمهٔ باغ سخن
بخش ۴ - در تنبیه سخنوران : قافیه‌سنجان چو در دل زنند
بخش ۵ - در آفرینش عالم : شاهد خلوتگه غیب از نخست
بخش ۶ - حکایت شیخ روزبهان با بیوه‌ای که میوهٔ دل خود را شیوهٔ مستوری می‌آموخت : روز بهان فارس میدان عشق
بخش ۷ - حکایت مسافر کنعانی : یوسف کنعان چو به مصر آرمید
بخش ۸ - حکایت بیرون کشیدن تیر از پای شاه ولایت علی (ع) : شیر خدا شاه ولایت علی
بخش ۹ - حکایت زنده دلی که با مردگان انس گرفته بود : زنده‌دلی از صف افسردگان
بخش ۱۰ - در اشارت به خاموشی که سرمایهٔ نجات است : ای به زبان نکته گذار آمده!
بخش ۱۱ - حکایت لاک‌پشت و مرغابیان : بسته به صد مهر بر اطراف شط
بخش ۱۲ - در اشارت به هشیاری روز و بیداری شب : هست یکی نیمهٔ عمر تو روز
بخش ۱۳ - در مخاطبهٔ سلاطین : ای به سرت افسر فرماندهی!
بخش ۱۴ - حکایت درازدستی وزیر : بود یکی شاه که در ملک و مال
بخش ۱۵ - حکایت زاغی که به شاگردی رفتار کبک رفت : زاغی از آنجا که فراغی گزید
بخش ۱۶ - در اشارت به حسن : نقش سراپردهٔ شاهی‌ست حسن
بخش ۱۷ - در اشارت به عشق : رونق ایام جوانی‌ست عشق
بخش ۱۸ - ختم خطاب و خاتمهٔ کتاب : نقش شفانامهٔ عیسی‌ست این