گنجنما - اشعار شاعران ایرانی » جامی » هفت اورنگ

بخش ۱ - سرآغاز : الهی! کمال الهی تو راست
بخش ۲ - در نصیحت نفس مفلس : دلا دیدهٔ دوربین برگشای!
بخش ۳ - گفتار در فضایل سخن و سخنوری : سخن ز آسمان‌ها فرود آمده‌ست
بخش ۴ - آغاز داستان : شناسای تاریخ‌های کهن
بخش ۵ - نزدیک شدن مرگ فیلقوس و به حضور خواستن اسکندر : سکندر چو ز آلایش جهل پاک
بخش ۶ - مرگ فیلقوس و پادشاهی اسکندر : چنین گفت دانشور روم و روس
بخش ۷ - خردنامهٔ ارسطو : دبیر خردمند دانش‌پژوه
بخش ۸ - خردنامهٔ افلاطون : فلاطون که فر الهی‌ش بود
بخش ۹ - خردنامهٔ سقراط : زهی گنج حکمت که سقراط بود
بخش ۱۰ - خردنامهٔ بقراط : به بقراط شد علم طب آشکار
بخش ۱۱ - خردنامهٔ فیثاغورس : چنین است در سفرهای قدیم
بخش ۱۲ - داستان جهانگیری اسکندر : گهرسنج این گنج گوهرفشان
بخش ۱۳ - خردنامهٔ اسکندر : سکندر که گنجینهٔ راز بود
بخش ۱۴ - تحفهٔ حقیر فرستادن خاقان چین برای اسکندر : سکندر ز اقصای یونان زمین
بخش ۱۵ - کاغذ نوشتن مادر اسکندر به وی : سکندر که صیتش جهان را گرفت
بخش ۱۶ - گفتگوی اسکندر با حکیمان هند : سکندر چو بر هند لشکر کشید
بخش ۱۷ - ظاهر شدن نشانهٔ مرگ بر اسکندر و نامه نوشتن او به مادر : چنین داد داننده، داد سخن
بخش ۱۸ - وصیت اسکندر که پس از مرگ دستش را از تابوت بیرون بگذارند : سکندر چو نامه به مادر نوشت
بخش ۱۹ - مرگ اسکندر و پایان داستان : سکندر چو زد از وصیت نفس
بخش ۲۰ - ساقی نامه مغنی نامه : بیا ساقی و، طرح نو درفکن!
بخش ۲۱ - پایان کتاب : عجب اژدهایی ست کلک دو سر