گنجنما - اشعار شاعران ایرانی » سهراب سپهری

به زمین : افتاد . و چه پژواکی که شنید اهریمن. و چه لرزی که دوید از بن غم تا به بهشت.
بودهی - Bodhi : آنی بود ، در ها وا شده بود .
تا : بالارو ، بالارو. بند نگه بشکن، و هم سیه بشکن.
تا گل هیچ : می رفتیم، و درختان چه بلند ، و تماشا چه سیاه !
تراو : در آ، که کران را برچیدم، خاک زمان رفتم، آب نگر پاشیدم.
تنها باد : سایه شدم، و صدا کردم:
روانه : چه گذشت ؟
شکپوی : بر آبی چین افتاد ،سیبی به زمین افتاد.
شورم را : من سازم : بندی آواز . برگیرم ، بنوازم. برتارم زخمه
شیطان هم : از خانه بدر ، از کوچه برون، تنهایی ما سوی خدا می رفت.
لب آب : دیشب، لب رود، شیطان زمزمه داشت.
نا : باد آمد ، در بگشا، اندوه خدا آورد.
نه به سنگ : در جوی زمان ، در خواب تماشای تو می رویم.
نیایش : دستی افشان ، تا ز سر انگشتانت صد قطره چکد ، هر
هایی : سرچشمه رویش هایی، دریایی، پایان تماشایی.
هلا : تنها به تماشای چه ای ؟
هنگامی : تاریکی ، پیچک وار ، به چپر ها پیچید، به حناها، افراها.
و : آری ، ما غنچه یک خوابیم.
و شکستم، و دویدم، و فتادم : درها به طنین های تو وا کردم.
و چه تنها : ای درخور اوج ! آواز تو در کوه سحر، و گیاهی به نماز.
وید : نی ها ، همهمه شان می آید.
پادمه : می رویید. در جنگل ، خاموشی رویا بود.
پاراه : نه تو می پایی، و نه کوه. میوه این باغ: اندوه، اندوه.
چند : اینجاست ، آیید، پنجره بگشایید، ای من و دگر من ها:صد پرتو من در آب!
گزار : باز آمدم از چشمه خواب ، کوزه تر در دستم.