گنجنما - اشعار شاعران ایرانی » سهراب سپهری

آب : آب را گل نکنیم:
آفتابی : صدای آب می آید ، مگر در نهر تنهایی چه می شویند؟
از روی پلک شب : شب سرشاری بود.
از سبز به سبز : من در این تاریکی
به باغ هم‌سفران : صدا کن مرا.
تا نبض خیس صبح : آه، در ایثار سطح ها چه شکوهی است !
تپش سایه دوست : تا سواد قریه راهی بود.
جنبش واژه زیست : پشت کاجستان ، برف.
در گلستانه : دشت‌هایی چه فراخ!
دوست : بزرگ بود
روشنی، من، گل، آب : ابری نیست .
ساده رنگ : آسمان، آبی‌تر،
سوره تماشا : به تماشا سوگند
شب تنهایی خوب : گوش کن ، دورترین مرغ جهان می خواند.
نشانی : خانه دوست کجاست؟ در فلق بود که پرسید سوار.
صدای دیدار : با سبد رفتم به میدان، صبح‌گاهی بود.
غربت : ماه بالای سر آبادی است ،
ندای آغاز : کفش‌هایم کو،
همیشه : عصر
و پیامی در راه : روزی
واحهٔی در لحظه : به سراغ من اگر می‌آیید،
ورق روشن وقت : از هجوم روشنایی شیشه های در تکان می خورد.
پرهای زمزمه : مانده تا برف زمین آب شود.
پشت دریاها : قایقی خواهم ساخت،
پیغام ماهی‌ها : رفته بودم سر حوض