گنجنما - اشعار شاعران ایرانی » سهراب سپهری

با مرغ پنهان : حرف ها دارم
جان گرفته : از هجوم نغمه ای بشکافت گور مغز من امشب:
خراب : فرسود پای خود را چشمم به راه دور
در قیر شب : دیرگاهی است که در این تنهایی
دره خاموش : سکوت ، بند گسسته است.
دریا و مرد : تنها ، و روی ساحل،
دلسرد : قصه ام دیگر زنگار گرفت:
دنگ... : دنگ...، دنگ ....
دود میخیزد : دود می خیزد ز خلوتگاه من.
دیوار : زخم شب می شد کبود.
رو به غروب : ریخته سرخ غروب
روشن شب : روشن است آتش درون شب
سراب : آفتاب است و، بیابان چه فراخ!
سرود زهر : می مکم پستان شب را
سرگذشت : می خروشد دریا.
سپیده : در دور دست
غمی غمناک : شب سردی است ، و من افسرده.
مرغ معما : دیر زمانی است روی شاخه این بید
مرگ رنگ : رنگی کنار شب
نایاب : شب ایستاده است.
نقش : در شبی تاریک
وهم : جهان ، آلوده خواب است.