گنجنما - اشعار شاعران ایرانی » فروغ فرخزاد

عصیان ( بندگی ) : بر لبانم سایه ای از پرسشی مرموز
عصیان ( خدایی ) : نیمه شب گهواره ها آرام می جنبند
عصیان ِ خدا : گر خدا بودم ملائک را شبی فریاد می کردم
شعری برای تو : این شعر را برای تو می گویم
پوچ : دیدگان تو در قاب اندوه
دیر : در چشم ِ روز خسته خزیده است
صدا : در آنجا ، بر فراز قلهٔ کوه
بلور ِ رویا : ما تکیه داده نرم به بازوی یکدگر
ظلمت : چه گریزیت ز من ؟
گره : فردا اگر ز راه نمی آمد
بازگشت : عاقبت خط ِ جاده پایان یافت
از راهی دور : دیده ام سوی دیار تو و در کف تو
رهگذر : یکی مهمان ناخوانده ،
سرود ِ زیبایی : شانه های تو
جنون : دل گمراه من چه خواهد کرد
بعدها : مرگ من روزی فرا خواهد رسید
زندگی : آه ای زندگی منم که هنوز