گنجنما - اشعار شاعران ایرانی » عطار » مختارنامه » باب ششم: در بیان محو شدۀ توحید و فانی در تفرید

مردان می معرفت به اقبال کشند

نه همچو زنان دُردی اشکال کشند

هرچ آن به دلیل روشنت باید کرد

آبیست که از چاه به غربال کشند