فتنه تا اندکی بود صعب است
سهلش انگار تا فراوان شد
آبله تا یکی است درد کند
چون همه تن گرفت آسان شد
< شمارهٔ ۱۳۲ - در مرثی...
شمارهٔ ۱۳۰ >
