گنجنما - اشعار شاعران ایرانی » سعدی » بوستان

سر آغاز : خدا را ندانست و طاعت نکرد
حکایت : مرا حاجیی شانهٔ عاج داد
حکایت : یکی پر طمع پیش خوارزمشاه
حکایت : یکی را تب آمد ز صاحبدلان
حکایت در مذلت بسیار خوردن : چه آوردم از بصره دانی عجب
حکایت : شکم صوفیی را زبون کرد و فرج
حکایت در عزت قناعت : یکی نیشکر داشت در طیفری
حکایت : یکی را ز مردان روشن ضمیر
حکایت : یکی نان خورش جز پیازی نداشت
حکایت : یکی گربه در خانهٔ زال بود
حکایت مرد کوته نظر و زن عالی همت : یکی طفل دندان برآورده بود
حکایت : شنیدم که صاحبدلی نیکمرد
حکایت : یکی سلطنت ران صاحب شکوه
گفتار در صبر بر ناتوانی به امید بهی : کمال است در نفس مرد کریم
حکایت در معنی آسانی پس از دشواری : شنیدم ز پیران شیرین سخن