- قصیدهٔ شمارهٔ ۱ : سبحان قادری که صفاتش ز کبریا
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲ : ای مرغ روح بر پر ازین دام پر بلا
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳ : مورچهٔ خط تو، کرد چو موری مرا
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴ : خطاب هاتف دولت رسید دوش به ما
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶ : ندارد درد من درمان دریغا
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷ : وقت کوچ است الرحیل ای دل ازین جای خراب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸ : بس کز جگرم خون دگرگونه چکیده است
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹ : بر گذر ای دل غافل که جهان برگذر است
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ : چرخ مردم خوار اگر روزی دو مردمپرور است
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱ : هر دل که در حظیرهٔ حضرت حضور یافت
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵ : اگر ز گلبن خلقش گلی به بار رسد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ : غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳ : جانم ز سر کون به سودا در اوفتاد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ : هرکه بر پستهٔ خندان تو دندان دارد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ : دم عیسی است که بوی گل تر میآرد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶ : ای پردهساز گشته درین دیر پرده در
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ : ای چراغ خلد ازین مشکوةمظلم کن کنار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸ : ای در غرور نفس به سر برده روزگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ : دلا گذر کن ازین خاکدان مردم خوار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰ : آنچه در قعر جان همییابم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱ : دلی پر گوهر اسرار دارم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ : نه پای آنکه از کرهٔ خاک بگذرم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳ : آتش تر میدمد از طبع چون آب ترم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ : اگر به مدت جاوید ذرههای جهان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ : ای همنفسان تا اجل آمد به سر من
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ : ای روی درکشیده به بازار آمده
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷ : مکن مدار برای من ای پسر روزه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸ : ای حلقهٔ درگاه تو هفت آسمان سبحانه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ : الا ای یوسف قدسی برآی از چاه ظلمانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰ : گر سخن بر وفق عقل هر سخنور گویمی
» ا
» ب
» ت
» د
» ر
» م
» ن
» ه
» ی