- شمارهٔ ۱ : آن دید بقا که جز بقا هیچ ندید
- شمارهٔ ۲ : میپنداری که در همه کون کسی است
- شمارهٔ ۳ : در سایهٔ فقر صد جهان، وانهمه هیچ
- شمارهٔ ۴ : با دانش او بیخبری داند بود
- شمارهٔ ۵ : در حضرت توحید پس و پیش مدان
- شمارهٔ ۶ : گر بر در آفتاب روشن باشم
- شمارهٔ ۷ : عشقش به وجود متّهم کرد تو را
- شمارهٔ ۸ : این هر دو جهان عکس کمالی پندار
- شمارهٔ ۹ : بگذر ز حس و خیال،ای طالب حال
- شمارهٔ ۱۰ : هر دل که به توحید ز درویشان است
- شمارهٔ ۱۱ : ای پردهٔ پندار پسندیدهٔ تو
- شمارهٔ ۱۲ : چون محرم هم نفس نهای، تو چه کنی
- شمارهٔ ۱۳ : شایستهٔ این هوس نهای، تو چه کنی
- شمارهٔ ۱۴ : هیچ است همه، وسوسهٔ خاطر چند
- شمارهٔ ۱۵ : تا چند ازین غرور بسیار تو را
- شمارهٔ ۱۶ : این قالب اگر بلند دیدی ور پست
- شمارهٔ ۱۷ : دل از می عشق مست میپنداری
- شمارهٔ ۱۸ : جان شیفتهٔ الست میپنداری
- شمارهٔ ۱۹ : جانت به گُوِ تنی در افتاد و برفت
- شمارهٔ ۲۰ : جمشید به گلخنی در افتاد و برفت
- شمارهٔ ۲۱ : در فرع کجا مشبّهی افتاده است
- شمارهٔ ۲۲ : آخر ره دورت به کناری برسد
- شمارهٔ ۲۳ : هر چند که نیستی کمت خواهد بود
- شمارهٔ ۲۴ : چون هستی را نیست کسی اولیتر
- شمارهٔ ۲۵ : ای بس که دل تو بیم دارد در پیش
- شمارهٔ ۲۶ : درویشی چیست مست و مفلس بودن
- شمارهٔ ۲۷ : جز بیذاتی لایق درویشان نیست
- شمارهٔ ۲۸ : با درویشان، «کن و مکن» نتوان گفت
- شمارهٔ ۲۹ : خلقان همه در آینهای مینگرند
- شمارهٔ ۳۰ : درها به فنا گشادهاند، اینت عجب!
- شمارهٔ ۳۱ : تا کی غم یک قطرهٔ خوناب خوریم
- شمارهٔ ۳۲ : دعوی وجود از سر مستی شوم است
- شمارهٔ ۳۳ : درویشِ تو را توانگری میبایست
- شمارهٔ ۳۴ : گر ما به هزار تک بخواهیم دوید
- شمارهٔ ۳۵ : در عشق مرا چون عدم محض فزود
- شمارهٔ ۳۶ : چون در ره این کار مرا دید فزود
- شمارهٔ ۳۷ : از بس که در آثار نمیبینم من
- شمارهٔ ۳۸ : هیچم همه تا با خود و با خویشتنم
- شمارهٔ ۳۹ : نه فخر ز سرفرازیم میآید
- شمارهٔ ۴۰ : من ماندهام و لیک بی من منییی
- شمارهٔ ۴۱ : زان روز که در صدر خودی بنشستم
- شمارهٔ ۴۲ : اول همه نیستی است تا اول کار
- شمارهٔ ۴۳ : عمری به فنا بر دلم آوردم دست
- شمارهٔ ۴۴ : هیچم من و در گفت و شنید آمدهام
- شمارهٔ ۴۵ : این بیخودیی که من در آن افتادم
- شمارهٔ ۴۶ : ای دل! دیدی که هرچه دیدی هیچ است
- شمارهٔ ۴۷ : ای بود تو پیوسته بنا بود آخر