- شمارهٔ ۱ : آنها که در این پرده سرایند پدید
- شمارهٔ ۲ : هرچیز که آن برای ما خواهد بود
- شمارهٔ ۳ : تا هستی تو نصیب میخواهد جست
- شمارهٔ ۴ : تا نفس کم و کاست نخواهد آمد
- شمارهٔ ۵ : آن را که درین دایره جانی عجب است
- شمارهٔ ۶ : هرگه که بدان بحر محقّق برسی
- شمارهٔ ۷ : گر اول کار، آتش افزون گردد
- شمارهٔ ۸ : فانی شده، تا بود، مشوّش نشود
- شمارهٔ ۹ : عاشق ز کسی نکاهد و نفزاید
- شمارهٔ ۱۰ : چندین امل تو ای دل غافل چیست
- شمارهٔ ۱۱ : تا کی گردی ای دل غمناک به خون
- شمارهٔ ۱۲ : ای دل همگی خویش در جانان باز
- شمارهٔ ۱۳ : هم راه تن و هم ره جان او گیرد
- شمارهٔ ۱۴ : گر در هیچی مایهٔ شادی و بقاست
- شمارهٔ ۱۵ : دلشاد مشو ز وصل اگر در طربی
- شمارهٔ ۱۶ : مرد آن باشد که هر نفس پاکتر است
- شمارهٔ ۱۷ : آن بهٔ که زخود کرانه بینی خود را
- شمارهٔ ۱۸ : گر مرد رهی ز ننگ خود پاک بباش
- شمارهٔ ۱۹ : تا چند به خود درنگری چندینی
- شمارهٔ ۲۰ : آن بهٔ که زعقل خود جنون یابی باز
- شمارهٔ ۲۱ : گر میخواهی که بازیابی این راز
- شمارهٔ ۲۲ : اول باری پشت به آفاق آور
- شمارهٔ ۲۳ : آنجا که روی به پا و سر نتوان رفت
- شمارهٔ ۲۴ : عاشق شدن مرد زبون آمدنست
- شمارهٔ ۲۵ : گر تو بر او ز تنگ دستی آئی
- شمارهٔ ۲۶ : گر از همگی خویشتن فرد شوی
- شمارهٔ ۲۷ : آنرا که نظر در آن جهان باید کرد
- شمارهٔ ۲۸ : چون نیستی تو محض اقرار بود
- شمارهٔ ۲۹ : یا شادی دو کون غم انگار همه
- شمارهٔ ۳۰ : گر فقر شود ای که چه خوش خواهد بود
- شمارهٔ ۳۱ : راهی که درو پای ز سر باید کرد
- شمارهٔ ۳۲ : آن جوهر پوشیده به هر جان نرسد
- شمارهٔ ۳۳ : از پس منشین یک دم و در پیش مباش
- شمارهٔ ۳۴ : تا کی باشی بی سر و بن، هیچ مباش
- شمارهٔ ۳۵ : آن به که همی سوزی و پیدا نکنی
- شمارهٔ ۳۶ : گر تو همه داری همه در آتش باش
- شمارهٔ ۳۷ : گر بودِ خود از عشق نبودی بینی
- شمارهٔ ۳۸ : گر با من خویش خاک این در آئی
- شمارهٔ ۳۹ : گاهی ز خیال دلبر آئی زنده
- شمارهٔ ۴۰ : ای مانده به جان این جهانی زنده
- شمارهٔ ۴۱ : تا هیچ وجود و عدمت میماند
- شمارهٔ ۴۲ : پیوسته به چشم دل نظر باید کرد
- شمارهٔ ۴۳ : در قرب تو گر هست دل دیوانهست
- شمارهٔ ۴۴ : در عشق تو سودا و جنون بنهادیم
- شمارهٔ ۴۵ : در عشق تو رازی و نیاز آوردیم
- شمارهٔ ۴۶ : در عشق تو زاری وندم آوردیم
- شمارهٔ ۴۷ : ما هر دو جهان زیر قدم آوردیم
- شمارهٔ ۴۸ : گر ما همگی خویش چون ذرّه کنیم
- شمارهٔ ۴۹ : جانا ز غم عشق تو جانم خون شد
- شمارهٔ ۵۰ : تا شد دلم از بوی می عشق تو مست
- شمارهٔ ۵۱ : با هستی خویش داوری خواهم کرد
- شمارهٔ ۵۲ : جانا چو ره تو راه ذُلّ و عِزْ نیست
- شمارهٔ ۵۳ : در بحر فنا به آب در خواهم شد
- شمارهٔ ۵۴ : بنگر که چه غم بیتو کشیدم آخر
- شمارهٔ ۵۵ : در عشق نشان و خبر من برسید
- شمارهٔ ۵۶ : دل از طمع خام چنان بریان شد
- شمارهٔ ۵۷ : هر لحظه دهد عشق توام سرشوئی
- شمارهٔ ۵۸ : گفتم: ز فناء خود چنانم که مپرس
- شمارهٔ ۵۹ : هر لحظه ز عشق در سجودی دگرم
- شمارهٔ ۶۰ : سر تا پایم نقطهٔ آرام کنید
- شمارهٔ ۶۱ : از بس که دلم به بینشان داشت نیاز
- شمارهٔ ۶۲ : وقتست که بیزحمت جان بنشینم
- شمارهٔ ۶۳ : از ننگ وجودم که رهاند بازم
- شمارهٔ ۶۴ : بی جان و تنم جان و تنم میباید
- شمارهٔ ۶۵ : خوش خواهدبود، اگر فنا خواهد بود