- شمارهٔ ۱ : چون نشنودی ز یک مسافر که چه بود
- شمارهٔ ۲ : گاه از سر طاعتی برون آیی تو
- شمارهٔ ۳ : خون شد همه جانها و جگرها همه ریش
- شمارهٔ ۴ : آن کس که تمام متّقی خواهد بود
- شمارهٔ ۵ : چندان که ز مرگ میبگویم دل را
- شمارهٔ ۶ : گر تن گویم عظیم سست افتادست
- شمارهٔ ۷ : چون خواهد بود در کمین افتادن
- شمارهٔ ۸ : گر دل بر امید رهنمون بنشیند
- شمارهٔ ۹ : پیوسته چو ابر این دل بیخویش که هست
- شمارهٔ ۱۰ : عمری که ز رفتنش چنین بیخبرم
- شمارهٔ ۱۱ : دیرست که جان خویشتن میسوزم
- شمارهٔ ۱۲ : گاهی ز غم نفس وخرد میگریم
- شمارهٔ ۱۳ : زان میترسم که در بلام اندازند
- شمارهٔ ۱۴ : تن کیست که سرنگون همی باید کرد
- شمارهٔ ۱۵ : گفتم شب و روز از پی این کار شوم
- شمارهٔ ۱۶ : چون نیست طریقی که به مقصود رسم
- شمارهٔ ۱۷ : تا کی باشم گرد جهان در تک و تاز
- شمارهٔ ۱۸ : در هر دو جهان یک تنهای میجویم
- شمارهٔ ۱۹ : جان رفت و ندید محرمی در همه عمر
- شمارهٔ ۲۰ : از مال جهان جز جگری ریشم نیست
- شمارهٔ ۲۱ : اشکم پس و پیش منزلم بگرفتهست
- شمارهٔ ۲۲ : تا کی بینم به هر دمی تیماری
- شمارهٔ ۲۳ : نه از تن خود به هیچ خشنودم من
- شمارهٔ ۲۴ : ای تن ز زمانه سر نگون مینشوی
- شمارهٔ ۲۵ : چون نیست سری این غم بیپایان را
- شمارهٔ ۲۶ : چون من بگذشتهام بجان زین دو سرا
- شمارهٔ ۲۷ : امروز منم خسته ازین بحر فضول
- شمارهٔ ۲۸ : آن مرغ که بود از می معنی مست
- شمارهٔ ۲۹ : جانا چو به نیستی فتادم برهم
- شمارهٔ ۳۰ : گه گم شدهٔ هزار کارم داری
- شمارهٔ ۳۱ : جز غوّاصی هوس ندارم چکنم
- شمارهٔ ۳۲ : چون دل ز طلب در ره جانان استاد
- شمارهٔ ۳۳ : یک ذره چو آن حکم دگرگون نشود
- شمارهٔ ۳۴ : دیرست که دور آسمان میگردد
- شمارهٔ ۳۵ : از واقعهٔ روز پسین میترسم
- شمارهٔ ۳۶ : میترسم و بیقیاس میترسم من
- شمارهٔ ۳۷ : چون پنجه سال خویشتن را کُشتم
- شمارهٔ ۳۸ : چون روی به پنجاه و به شصت آوردیم
- شمارهٔ ۳۹ : گر هیچ ندیدم من و گر دیدم من
- شمارهٔ ۴۰ : دردا که جوانی ز بَرَم دور رسید
- شمارهٔ ۴۱ : شد عقل ز دست و سخت مضطر افتاد
- شمارهٔ ۴۲ : آن رفت که عیشِ این جهانی خوش بود
- شمارهٔ ۴۳ : تا کی به هوس چارهٔ بهبود کنیم
- شمارهٔ ۴۴ : دردا که ز خواب بس دل غافل ما
- شمارهٔ ۴۵ : افسوس که بی فایده فرسوده شدیم
- شمارهٔ ۴۶ : جان را خطرِ روزِ پسین بایددید
- شمارهٔ ۴۷ : تا در بُنِ بحر عشق غرقاب شدیم
- شمارهٔ ۴۸ : دردا که ز دُردی جهان مَست شدیم
- شمارهٔ ۴۹ : رفتیم و نبود هیچ کس محرم ما
- شمارهٔ ۵۰ : ای دل همه را بیازمودیم و شدیم
- شمارهٔ ۵۱ : گه دستخوشِ زمانه خواهیم شدن
- شمارهٔ ۵۲ : از آز و طمع بیخور و خفتیم همه
- شمارهٔ ۵۳ : هرگز ره دین براستی نسپردیم
- شمارهٔ ۵۴ : کو تن که ز پای در فتادست امروز
- شمارهٔ ۵۵ : از عمر گذشته عبرتی بیش نماند
- شمارهٔ ۵۶ : چون رفتن جان پاک آمد در پیش
- شمارهٔ ۵۷ : دل در سر درد شد به درمان نرسید
- شمارهٔ ۵۸ : هم کار ز دست رفت در بی کاری
- شمارهٔ ۵۹ : دردا که دلم را تن بَطّال بکشت
- شمارهٔ ۶۰ : افسوس که روزگارم از دست بشد
- شمارهٔ ۶۱ : از گلشن دل نصیب من خار رسید
- شمارهٔ ۶۲ : چون لایق گنج نیست ویرانهٔ عمر
- شمارهٔ ۶۳ : امروز منم نشسته نه نیست نه هست
- شمارهٔ ۶۴ : رفتم که بنای عمر نامحکم بود
- شمارهٔ ۶۵ : رفتم خط عشق وبندگی نادیده
- شمارهٔ ۶۶ : کارم ز دل گرم و دم سرد گذشت
- شمارهٔ ۶۷ : شد عمر و دل از کرده پشیمان آمد
- شمارهٔ ۶۸ : آن شد که دلم را غمِ جانانی بود
- شمارهٔ ۶۹ : زین شیوه که ازعمر برآوردم گرد
- شمارهٔ ۷۰ : تن پست شد از درد اگر پست نبود
- شمارهٔ ۷۱ : افسوس که ناچار بمی باید مرد
- شمارهٔ ۷۲ : دل رفت و ز آتش طرب دود ندید
- شمارهٔ ۷۳ : هان ای دل خسته کاروان میگذرد
- شمارهٔ ۷۴ : عمری که گذشت زود انگار نبود
- شمارهٔ ۷۵ : بنیاد جهان غرور و سوداست همه
- شمارهٔ ۷۶ : با این دلِ چون قیر چه خواهی کردن
- شمارهٔ ۷۷ : میپنداری که بیخبر بتوان زیست