گنجنما - اشعار شاعران ایرانی » عطار » مختارنامه » باب هفتم: در بیان آنكه آنچه نه قدم است همه محو عدم است

ای بود تو پیوسته بنا بود آخر

تا کی باشی به هیچ خشنود آخر

از هیچ پدید آمدهای اول کار

گرچه همهای، هیچ شوی زود آخر